Moni (oftewel hoi!)

Ten eerste wil ik even kwijt,  dat het me spijt dat ik jullie zo lang heb laten wachten op een nieuw verhaal. Ik kreeg al verscheidene mails met de vraag of ik nog een keer een nieuw verhaal en foto’s op de blog wilde zetten. Helaas schoot dit er door verschillende redenen (te druk, moe, geen Internet) steeds bij in. Hopelijk vergeven jullie het me haha en genieten jullie van het verhaal dat ik nu plaats.

Nu even wat anders, hoe gaat het in Nederland? Ik hoorde al van verschillende mensen dat jullie maar boffen met het goede weer. Hopelijk betekent dit mooie weer niet een slechte zomer. Want dan kan ik mijn verblijf hier beter met een paar maanden verlengen, wat me trouwens overigens helemaal geen gek idee lijkt…. Nee hoor pap en mam; jullie zien mij 29 mei gewoon weer veilig op Nederlandse bodem.

Ok, het is dus bijna een maand geleden dat ik een verhaal op de blog heb geplaatst. Dat betekent dus dat ik de schade maar weer eens nodig moet inhalen. Ik zal geen dagboek meer plaatsen, maar jullie een verhaal laten lezen over wat ik de afgelopen 4 weken heb gedaan en meegemaakt. Het is dus niet  zo gedetailleerd als jullie gewend zijn.

Ik zal eens beginnen bij 29 maart. Tjonge, nu ik dit typ lijkt het wel heel lang geleden. Het laatste wat ik jullie verteld heb, ging volgens mij over mijn kapotte mp4. Gelukkig kon ik er maandag alweer gebruik van maken. De zon en de technische handen van Mwayi hebben de mp4 waarschijnlijk goed gedaan.

De week begon vroeg. Ellen en ik waren in tijden niet meer op Internet geweest en besloten daarom al vroeg naar de Internetroom op de campus te gaan. Aangezien het Internet ’s middags nog trager is dan de gemiddelde Malawiaan was dat natuurlijk helemaal geen gek idee.

Afgezien van het feit dat hier alles erg traag gaat, schiet ik al redelijk op met mijn onderzoek. Eind maart was voor mij al duidelijk waar ik het onderzoek over wil doen en hoe ik daar de Mzuzu Foundation mee kan helpen. Voor dit onderzoek heb ik zowel vier dozen als wit a-4 papier nodig. Het is namelijk de bedoeling uitloopopdrachten te maken wat moet leiden tot zelfstandig- en adaptief onderwijs.  ’s middags vertrokken Ellen en ik naar de stad om al deze benodigdheden te ‘kopen’. Het is namelijk heel logisch om voor papier te betalen. Maar wisten jullie ook dat het hier heel normaal is om voor dozen te betalen? Voor 50 kwacha mocht ik er een meenemen. Nou mij leek dat zacht gezegd nogal onzin. Je gaat toch niet betalen voor een paar kartonnen dozen waarin ook nog eens allerlei ongedierte zit? Gelukkig konden we een paar winkels verder wel aan gratis kartonnen dozen komen. Dit leidde overigens tot een grappige situatie. Ellen en ik liepen bepakt en bezakt over de markt met de kleinste steegjes die ik waarschijnlijk ooit gezien heb. Het was overigens heel warm en het leek wel of vrijwel elke Malawiaan die dag zin had om met ons te praten. We kwamen na 3 uur ‘shoppen’moe en voldaan thuis met bij elkaar ongeveer 20 meter stof die we bij diverse kraampjes hadden gekocht. We kunnen er hier de muren zowat mee behangen.

De rest van de week was wat betreft school een spannende week. In het begin van de week hadden we namelijk met z’n allen een afspraak met de directeur van de Mzuzu Foundation. We moesten hem laten weten wat onze plannen waren de aankomende twee maanden. Het gesprek verliep hartstikke goed. De directeur staat voor alles open en ontvangt elk idee met open armen. Bovendien wil hij je met van alles helpen en geeft hij je het gevoel een volwaardig lid van de staf te zijn.

Na dit goede gesprek, was het de dag later de bedoeling een presentatie te geven aan alle leerkrachten van de Mzuzu Foundation. Aan hen moesten we namelijk ook nog uitleggen wat onze plannen voor de aankomende twee maanden zijn. En aangezien mijn Engels me soms een beetje in de steek laat, was ik nogal zenuwachtig voor deze presentatie. Er zitten wel ongeveer 12 volwassen leerkrachten voor je die waarschijnlijk van alles van je verwachten. Maar ook dit viel achteraf reuze mee. Vooral de leerkrachten van standard 2, de standard waar ik mijn onderzoek ga uitvoeren, waren blij verrast te horen dat ik vooral bij hen in de klas ben de aankomende twee maanden. 

Het eten was tijdens deze dagen  echt super. Of ligt dat misschien aan het feit dat ik onderhands al veel gewend ben en eigenlijk niet meer opkijk van minder goed eten? Ach wat het ook is, met het eten en de hygiëne gaat het in mijn ogen steeds beter. Aan de ene kant wen je eraan, aan de andere kant leer je steeds beter te koken of dingen schoon te houden. Je wordt creatief in allerlei opzichten. Thuis zal ik menigeen versteld laten staan. Helemaal mijn moeder als het op koken aankomt!

De rest van deze week heb ik vooral gebruikt voor het onderzoek. Elke keer weer zijn de kinderen blij me te zien. De ene dag roepen ze je na met ‘teacher Irene I love you’ en de andere keer smeken ze je niet weg te gaan. Het is en blijft een hele indrukwekkende ervaring. Ik geniet echt van al die donkere kindjes die je blij tegemoet komen rennen en je met van alles willen helpen. Ook al zal het onderzoek tot een flop uitdraaien (wat ik overigens niet denk omdat het erg goed gaat), ik heb sowieso een mooie en leerzame tijd op de Mzuzu Foundation gehad. Mede door de leerkrachten en de vele kinderen voel ik me hier echt prettig. Het wordt zo langzamerhand mijn tweede thuis!

Naast al mijn opgedane ervaringen, ben ik natuurlijk ook genoodzaakt boeken te lezen voor mijn onderzoek. Alleen nu komt misschien wel het grootste obstakel; de boeken die je hier in de bieb kunt krijgen zijn of niet bruikbaar of zo verouderd dat ze in sommige gevallen niet meer te lezen zijn. Ik heb momenteel zelfs een boek uit 1978. Volgens mijn weten is dat niet recent genoeg om te gebruiken in mijn onderzoek. Maar ook hier moet je weer roeien met de riemen die je hebt. En laat ik je dit vertellen; het aantal riemen is hier zeer, zeer beperkt! Aan de ene kant is dat vervelend, aan de andere kant ook een mooie uitdaging. Wij zijn in Nederland namelijk zo verwend, het zou denk ik voor elke Nederlander goed zijn om eens enkele weken in een land als Malawi te verblijven. Je begint niet alleen Afrika meer te waarderen, maar ook zeker de normale dingen van thuis. Sinds ik hier ben vind ik haast niks meer vanzelfsprekend. Water uit de kraan is super, warm water uit de kraan is geweldig!

Ohja, ik voetbal hier trouwens gewoon door.  Volgens mij had ik dat tijdens mijn laatste verhaal ook al verteld, maar het blijft leuk om te vertellen. elke woensdagavond is het zover. Dan kunnen de kicksen worden ondergebonden en gaat de sportbroek aan. Veel studenten en werknemers van de universiteit kennen ons onderhands al en komen regelmatig vragen of we gezellig een balletje mee trappen. Nou wil ik niet zeggen dat wij super goed zijn, maar het niveau van menigeen valt me erg tegen. Ik dacht; Afrikanen zijn technisch en  kunnen wel redelijk een balletje trappen, maar niks is minder waar. In de meeste gevallen wordt de bal gewoon naar voren gepoft met de hoop een medespeler te bereiken. Tsja, ik heb altijd iets anders geleerd, maar ok. Mede hierdoor blijft het een geweldige ervaring; voetballen tussen allemaal ‘kleine’ Afrikanen.

Omdat de Belgen hier een onderzoek doen naar microkredieten en een aantal projecten moeten bezoeken, besloot ik een keer met ze mee te gaan. De vrouw die in Mzuzu over de microkredieten gaat, heet Chimemwe. Heel toevallig bleek zij al eens in Nederland geweest te zijn. En nog helemaal niet zo ver van Hoogeveen. Ze is 3 jaar gelden in Emmen geweest om informatie in te winnen over microkredieten.  Met haar hadden we op een ochtend om 10.00 afgesproken bij de Pep. Eenmaal aangekomen bij de ontmoetingsplaats was het al 10.00 geweest. Chimemwe was er nog niet en na een half uur wachten besloten we haar even te bellen. En wat bleek, Chimemwe zat nog gewoon thuis en vroeg doodleuk of we een taxi naar haar huis konden nemen. Er waren immers genoeg projecten bij haar in de buurt die we konden bezoeken. Nu kan je boos worden of zelfs verdrietig, het heeft allemaal totaal geen zin. Je schiet er namelijk helemaal niks mee op. Ook al ga je op je kop staan, de mensen zijn hier niets anders gewend. Het zit in hun cultuur om te laat te komen of zelfs niet op te komen dagen. Onze taxirit naar Chimemwe was een om nooit meer te vergeten. Op een gegeven moment leken we wel in de rimboe beland te zijn. De weg was dramatisch, maar het uitzicht daarentegen schitterend. Bovendien blijft het super mooi om al die lokale winkeltjes en gebruiken onderweg te zien. De ene keer zie je de mensen hier hard aan het werk, lopen ze bijvoorbeeld met 30 kilo aan takken op hun hoofd, de andere keer lijken ze de hele dag alleen maar het baospel te spelen. Het baospel is hier trouwens helemaal hot. Onderhands is het me duidelijk geworden hoe het wordt gespeeld. In het begin was ik er helemaal gek van, momenteel word ik er helemaal gek van! Je moet zo goed kunnen hoofdrekenen, en aangezien het feit dat ik de Pabo doe en de goede rekenaars daar niet voor het oprapen zijn, is dat soms lastig. Sorry voor de lezers die de Pabo hebben gedaan of nog doen. Ik bedoel natuurlijk niet iedereen!

Helaas hebben we maar enkele projecten kunnen bekijken. Het was namelijk goede vrijdag en daarom voor de meeste mensen een vrije dag. Wel hebben we een aantal goede gesprekken met werknemers van het project kunnen voeren. Een van de werknemers was overigens niet zo blij met onze komst. Zij reden; er komen hier wel vaker blanke mensen om te kijken hoe het project verloopt, maar financiële steun bieden, ho maar. Hij was duidelijk erg geïrriteerd en daardoor moeilijk om mee te praten.

Dezelfde middag was het dan zover. We zouden met z’n allen beginnen aan de loodzware klus op de Mzuzu Foundation. Met het opgehaalde geld uit Nederland was er budget om de lokalen van standard 1 t/m 4 te verven. Maar om hier aan te beginnen, was het eerst noodzaak de muren zo schoon mogelijk te maken. Nadat we ons in oude kleren hadden gehesen,  vertrokken we met emmers, zeep, bezems en ander schoonmiddelen naar het schooltje. (ondertussen niet wetend dat het schoonmaken echt monnikenwerk is). Hier kwamen we overigens al snel genoeg achter.  Tot blaren aan toe heb ik met de bezem de bruine vlekken van de muur proberen te boenen. Op het laatst waren we er met z’n allen helemaal klaar me. Het is bijna onbegonnen werk. De stoflaag op de kast is zonder overdrijven wel 10 cm. Als je smetvrees hebt, zou je denk ik binnen een minuut  alweer de school uit zijn gerend. Toch is het resultaat heel goed. De muren zijn weer zo goed als ‘wit’. En wat denk je, komen we thuis en is er geen water. Dat werd dus douchen onder een klein kraantje (nog geen meter hoog)  5 min. lopen vanaf ons eigen huis.

Het schoonmaken  hebben we overigens drie dagen lang gedaan. Ondertussen konden de schilders gelukkig al met de eerste schone standards aan de gang. Op dit moment zijn de muren echt schitterend. Standard 1 t/m 4 is groen of blauw geschilderd en hebben mooie tekeningen op de muur. Dit ging overigens ook niet zonder slag of stoot. Eerst hadden we een schilder die helemaal vanuit Nkhata bay moest komen. Het was de broer van Manyana en overigens ook de man die mij een broek had beloofd en niet kwam brengen. Manyana en zijn broer kwamen een uur te laat op de afspraak. De hele dag heeft hij aan ongeveer 3 tekeningen gewerkt. Het duurde serieus allemaal zo lang, dat we er allemaal aardig klaar mee waren. Ok, we zijn onderhands gewend lang te wachten, maar de tijd die hij nam voor een tekening was echt niet meer normaal. In de tussentijd zou je in Nederland heel Amsterdam kunnen bezichtigen. Bovendien was deze schilder niet te spreken over zijn loon. Wat eigenlijk belachelijk is, aangezien wij hem meer dan een gemiddeld maandsalaris betaalden. Toch kon hij er niet mee leven en nam ontslag. Oeps, daar ging onze schilder.

Na enkele dagen hadden we een nieuwe schilder gevonden. Dit bleek een vriend te zijn van iemand uit de verfwinkel. De eerste dag was hij vrijwel op tijd. Maar enkele dagen later kwam hij gewoon niet meer opdagen. Helaas bleek hij geen mobiel te hebben en was hij daardoor spoorloos verdwenen. En aangezien er nogal veel (spel)fouten op de muren zaten, was het noodzakelijk dat hij terug kwam. Tot op de dag van vandaag staat in standard 4 nog steeds het volgende op de muur: 8x6=63.

Ongeacht het feit dat zowel Rob als ik vreselijk moe waren van al dat schoonmaken op de Mzuzu Foundation, besloten we samen met Mwayi uit te gaan in het Sunbird hotel. De volgende dag zouden we alleen weer om 7.00 naast ons bed moeten staan. Dus we hadden vooraf de afspraak met elkaar gemaakt niet al te lang te blijven. Maar het bleek veel gezelliger dan verwacht. Vrijwel de hele avond hebben we met de Malawianen op de dansvloer gestaan. We zijn en blijven hier een bezienswaardigheid waar geregeld om gelachen wordt. Helemaal als we proberen een dancemove  te maken, komen sommige mensen hier niet meer bij. Tsja, ok wij zijn wat houterig, maar ons uitlachen is toch niet helemaal aardig?! Ach Rob en ik zaten er niet zo mee. Wij hebben lol gehad en daar ging het uiteindelijk om. Rob had bovendien een gezellige Malawiaan opgescharreld. Brenda heette ze en Rob kwam er niet meer van me af. Dit leidde tot hilarische momenten.

Na onze schoonmaakdagen kwamen er drie Belgische meiden bij ons logeren. We hadden ze al een keer ontmoet in Zomba en waren daardoor voor ons geel wildvreemden meer. Met hen zijn we een avond wezen eten bij de Mzoozoozoo. Dit is een restaurant voor vooral blanke mensen. Het eten is er erg goed, maar voor Malawiaanse maatstaven behoorlijk duur. Mwayi ging mee en kon daarom voor ons rijden. Onderweg hebben we echt iets vreselijk naars gezien. We zagen een levenloos lichaam uit het water gehaald worden. Tot op dit moment, weet ik nog steeds niet of hij gewoon dronken was of daadwerkelijk niet meer leefde. Volgens Mwayi was hij dronken, maar daar heb ik persoonlijk nog steeds mijn bedenkingen bij.

Nadat de Belgen waren vertrokken, vertrok Rob ook. Hij ging alleen naar Lilongwe om vanuit daar rond te reizen langs het meer. Vroeg in de ochtend ben ik met hem mee gegaan naar het busstation. Ik moest namelijk toch boodschappen doen en mijn hemdje van de kleermaker ophalen. Achteraf bleek Rob 3 gewacht te hebben in de bus voordat hij daadwerkelijk vertrok. Ik had hem nog zo gewaarschuwd; ga niet in een vrijwel lege bus zitten. Maar helaas, mannen willen niet altijd luisteren. Na Rob uitgezwaaid te hebben, vertrok ik met goede moed naar de kleermaker. Met de gekochte stof zou er namelijk een hemdje voor mij worden gemaakt. Eenmaal aangekomen bij de kleermaker, bleek het hemdje nog niet af te zijn. Er was überhaupt nog helemaal niet aan begonnen. Ach geen probleem, ik doe eerst wel de boodschappen en kom over een half uur wel weer terug. Eenmaal terug bij de kleermaker, was mijn hemdje nog niet klaar. Ik heb welgeteld 2 uur zitten wachten totdat het hemdje klaar was. De eerste keer was hij te groot, de tweede keer veel te klein en de derde keer hebben ze met man en macht geprobeerd het hemdje op maat te maken. Er waren ondertussen meer mensen bijgekomen om te helpen. Die 2 uren lijken lang, maar gingen  eigenlijk zo voorbij. Menigeen begon tegen me te praten en voordat je het weet heb je er weer een penvriend of huwelijksaanzoek bij.

Omdat het nu ongeveer 5 weken geleden is dat ik voor het eerst gezwommen heb in het meer van Malawi, was het tijd om de Billharzia medicijnen te nemen. Voor de mensen die niet weten wat Billharzia is, zal ik hier even een Internetstukje toevoegen om het uit te leggen:  De besmetting vindt plaats bij zwemmen of (pootje)baden in meren en rivieren in gebieden waar de ziekte voorkomt. De larven van bilharzia dringen door de intacte huid het lichaam binnen. In het lichaam ontwikkelen de larven zich tot wormen. Afhankelijk van de soort, nestelt de worm zich in de bloedvaten rond de darm of blaas. Ja, daar word ik natuurlijk wel bang van, helemaal gezien het feit dat ik aardig wat jeuk heb over mijn hele lichaam. Misschien is dit wel niks, maar voor de zekerheid besloot ik de medicijnen toch te nemen. Helaas bleven die medicijnen niet langer dan 15 min. binnen. Ik zal jullie ook hierover geen details vertellen. Maar hierbij wil ik Tessa, Marian en Petra  wel bedanken voor de steun/hulp die jullie mij geboden hebben toen ik me zo ziek voelde.

 

De rest van de dagen bestonden vooral uit veel bezoeken aan de Mzuzu Foundation, het lezen van boeken voor mijn onderzoek en het maken van de uitloopopdrachten. Dit alles neemt meer tijd in beslag dan dat ik van te voren dacht en hoopte. Een bezoek aan het schooltje is leuk, maar het lezen van verouderde, Engelse boeken blijft echt vreselijk.

 

Het weekend van 9,10 en 11 april heb ik samen met Rob, Ellen en de Kenianen doorgebracht in Lilongwe. Ik zal jullie eerst even vertellen over de geweldige heenreis. Want wat heb ik daar van genoten! In eerste instantie dacht ik geluk te hebben; na een kwartier vertrok de bus al! In de meeste gevallen wacht je ongeveer 2 uur voordat je vertrekt.  Maar zoals ook hier in Malawi heeft elk voordeel een nadeel. De bus was namelijk al tot de nok toe vol. Er was eigenlijk amper plek voor mij. Gelukkig was er iemand achterin zo vriendelijk zich zo klein mogelijk te maken, zodat ik er nog maar net tussen paste. Met 4 uur reizen in het vooruitzicht was dat eigenlijk geen pretje. Helaas bleek dat niet het enige minpuntje van de bus te zijn. We waren nog geen 5 min. onderweg of de bus had al pannen. De hele bus was in rep en roep en begon hard tegen de chauffeur te schreeuwen.

Na 15 min. startte de bus weer en gingen we op weg naar Lilongwe. Ik zal eerst even vertellen hoe de bus eruit ziet. De voorruit valt bijna van ellende uit elkaar. Er zitten zoveel barsten in, dat je ze nauwelijks meer kunt tellen. De medechauffeur probeerde uit alle macht het glas bij elkaar te houden door middel van een stok. Echt onverantwoord, maar het werkt. Dus waarom niet? T.I.A!

Onderweg moesten we er verscheidene keren uit voor de politie of mankementen aan de bus. Door al dit wachten duurde de reis geen 4 maar in totaal 6,5 uur. Ik vertrok om 10.30 en kwam om 17.00 in Lilongwe aan. Onderhands ben ik wel gewend dat de busreizen lang duren, maar het is nog steeds geen pretje. Je kunt onderweg veel dingen bekijken, maar 6,5 in een hobbelende bus is toch niet echt comfortabel.

In Lilongwe aangekomen stond mijn held Rob me op te wachten. Zonder hem zou ik doodsangsten hebben uitgestaan in het louche busdepot. Huiverend van de lange rit sprong ik in Robs armen en troostte hij me met lieve woorden. ‘Kom kom Irene, ik ben nu bij jou en er kan je niets meer gebeuren’, fluisterde hij me lief toe. Moe van de busrit droeg hij me, met alle bagage op z’n rug, naar Mabuya Camp. Alle Afrikanen op straat moedigden hem aan en op pure wilskracht raakte hij boven op de immense berg en bracht me naar de luxekamer die hij had gereserveerd. Speciaal voor mij. Hij is echt zo’n held. Ik zou niet weten wat te doen zonder hem in dit gevaarlijke continent.

Ohjah dit bovenste stuk is trouwens geschreven door Rob himself. Om het even kort te houden. Rob had een tent geregeld van 1 bij 1. Er is geen elektriciteit aanwezig, er zijn slangen en het is er ontzettend warm. tsja., Rob luxe kan ik het niet noemen. Maar toch bedankt dat je zo gastvrij bent geweest! Alle lof hoor!

Gelukkig was het weekend de vreselijke busrit dubbel en dwars waard. Het was een gezellig weekend geworden met veel uitgaan, korte nachten, luxe etentjes, voetballen en zwemmen. Misschien wel ‘leuk’ om er nog even bij te vertellen: Rob dacht gezellig met een leuk meisje te staan dansen. Niks bleek minder waar; na ongeveer een uur was hij zowel het meisje als zijn portemonnee met inhoud kwijt. Het meisje bleek achteraf waarschijnlijk een prostituee geweest te zijn die alleen maar op het geld uit was. Nu lijkt het allemaal erg gevaarlijk hier, maar dat is eigenlijk totaal niet het geval. Je kunt gerust overdag  alleen de stad in, maar het is wel verstandig altijd op je hoede te zijn. Vooral aan dit laatste kan ik maar moeilijk wennen. Natuurlijk heb je in Nederland ook wel zakkenrollers, maar hier is het aan de orde van de dag. Vooral in Lilongwe, de hoofdstad van Malawi gebeurt het vaak.

De terugweg was al net zo’n pretje als de heenweg. Ik had gelukkig wel meer ruimte en de bus zag er beter uit dan de heenreis, maar de reis duurde wel een uur langer.

De week die na het weekend in Lilongwe volgde heb ik mijn onderzoek uitgeprobeerd in standard 2. Vooral de eerste dag was voor zowel de leerkrachten, de kinderen als mijzelf erg zoeken. Het principe was duidelijk, maar de kinderen vonden het in de praktijk nog wel moeilijk. Dit lag vooral aan het enthousiasme waarmee de kinderen begonnen. Ze wisten allemaal niet hoe snel ze een kaartje moesten pakken en er mee aan het werk gaan. Dit was natuurlijk al een goed begin: zowel de leerkrachten als de kinderen zijn enthousiast.

Elke dag op het schooltje aanwezig geweest. De uitwerking van mijn onderzoek verliep met de dag beter. In eerste instantie dachten de leerkrachten de uitloopopdrachten te pas en te onpas te kunnen gebruiken. Maar dat is eigenlijk niet de bedoeling. De uitloopdrachten zijn uitsluitend bedoeld als extra werk en het invoeren van zelfstandig- en adaptief onderwijs. Of dit laatste gaat lukken zal de aankomende weken moeten uitwijzen. Zelfstandig werken is niet geheel nieuw, maar van adaptief onderwijs is nog nooit sprake geweest.

Nu ik dit verhaal schrijf is het 21 april. Het is nog maar 20.20, maar ik heb nu al zin om naar bed te gaan. Ik ben nu al twee dagen alleen en ik moet zeggen dat me dat niet echt bevalt. Het is zo stil om me heen, soms heb ik zin om tegen mezelf te gaan praten. Zaterdag komen mijn ouders rond 15.00 in Lilongwe aan. Ik kan niet wachten om ze van het vliegveld op te halen. Vervolgens zal ik met mijn ouders naar Zambia vertrekken voor een vakantie van twee weken. Bovendien willen we nog graag naar het meer en wil ik ze dolgraag Mzuzu laten zien. Plannen genoeg dus! Maar voordat het zo ver is, zal ik eerst weer voor ongeveer 7 uur plaats moeten nemen in de bus. In Lilongwe staat er dan een overheerlijke tent op me te wachten. Gelukkig valt dat allemaal in het niets met de komst van m’n ouders. Ik vind het echt fijn om ze weer te zien.

Ik ga nu een einde maken aan dit verhaal. Het water is namelijk net gekookt en dat betekent dat ik zo een overheerlijke warme douche/bad kan nemen. Na de douche zal ik regelrecht mijn bed instappen. Morgen gaat om 6.15 weer de wekker en zal ik om 7.00 weer op het schooltje present zijn. Misschien ga ik morgen al naar Lilongwe en anders neem ik de bus van vrijdag. Het is even kijken hoe het allemaal uitkomt. Want dat heb ik hier al wel geleerd: plan nooit de dag van morgen, want voor je het weet staan er weer een aantal verrassingen op je te wachten.

Nogmaals mijn excuses voor het lange wachten op een nieuw verhaal. Aangezien ik de aankomende twee weken vakantie neem, zal het volgende verhaal ook weer lang op zich wachten. T.I.A (this is Africa) Ik wens alle lezers vanuit Malawi heel veel succes met de studie, het werk en de andere alledaagse dingen. Lars: Gefeliciteerd met je theorie en Niels gefeliciteerd met je Engelse mondeling. Ik ben trots op jullie. Verder wil ik ook iedereen bedanken voor de mails en smsjes die jullie me blijven sturen. Het duurt soms lang voordat ik antwoord, maar ik vind het ontzettend leuk om jullie belevenissen in Nederland te lezen. Remco bedankt voor al je hulp! (mp3, boeken etc etc) En mensen van voetbal: heel veel succes met het einde van dit seizoen! Hopelijk kan zowel dam. 1 als dam 2 zich handhaven!

Tot slot: pap en mam een hele goede reis gewenst en tot snel in het mooie Malawi!

Heel veel groetjes vanuit Malawi, Mzuzu university, main guesthouse 5!

Dag iedereen,

hoe gaat het in ons kikkerlandje? Nog steeds aan het genieten van de sneeuw of is dat ondertussen alweer weg? Hier blijft het genieten van de indrukwekkende dingen die ik elke dag meemaak. Ik vind mijn verblijf hier nog steeds super. Natuurlijk is het de ene dag leuker dan de ander, maar dat is natuurlijk vrij logisch. Hieronder kunnen jullie mijn dagboek weer lezen. Ik heb ervoor gekozen soms enkele dagen/ gedeeltes weg te halen. De verhalen worden namelijk wel erg lang en aangezien ik nu veel dagen besteed aan mijn onderzoek, niet interessant om te lezen. Alvast weer bedankt voor het lezen en tot snel. Ohja, ik kan helaas nauwelijks tot geen foto’s uploaden. Heel erg jammer, maar het is helaas niet anders. T.I.A (this is Africa)

15 maart

Vanochtend was het vroeg opstaan. Tessa en ik wilden namelijk nog graag een private primary school in Lilongwe bezoeken. Om 8.30 zijn we op zoek gegaan naar de dichtstbijzijnde school. We hadden geen contactpersoon en wisten eigenlijk niet welke kant we op moesten. Gelukkig zijn er veel scholen in Lilongwe en moesten we wel binnen een half uur lopen iets tegenkomen. Wij weten onderhands al dat de mensen hier ontzettend gastvrij zijn en bovendien heel behulpzaam. Een bezoekje brengen aan een school zou geen problemen opleveren dachten we. Na ongeveer 10 min lopen, kwamen we twee meisjes van rond de 12 jaar in een schooluniform tegen. Wat een geluk, aan hen konden we de weg naar een private primary school vragen. In gebrekkig Engels begrepen we dat de private primary school erg ver lopen was. En aangezien de temperatuur alweer tegen de 30 graden aanliep, besloten we met deze twee meisjes naar hun school te gaan. De school waar zij naartoe gingen was wel een primary school, maar helaas geen private. Het leek ons namelijk interessant om het verschil tussen en private school en government school te kunnen waarnemen.

Eenmaal aangekomen op het schooltje werden we net zoals altijd heel hartelijk begroet en met open armen ontvangen. De twee meisjes begeleidden ons naar hun meester en vervolgens naar de directeur van de school. De directeur is meteen enthousiast als we vertellen dat we twee Pabo studenten zijn en graag de school willen zien. Ze begint meteen van alles te vertellen over de school en hoe alles geregeld wordt. In haar kantoortje hangt veel papier met daarop haar ‘administratie’. Nee, een computer wordt er niet gebruikt. Onvoorstelbaar hoeveel tabellen en grafieken er gebruikt worden. Op deze school moet elke kracht een planning maken voor zichzelf en de kinderen. Elke leerkracht heeft een schriftje en geeft voor elke dag aan wat de kinderen per vak gaan leren. Persoonlijk vind ik dit er heel goed uitzien. Ik had niet verwacht dat alles zo goed wordt bijgehouden. Bovendien kent de school diverse ‘commissies’. Kinderen kunnen zich aanmelden voor een commissie die zij leuk denken te vinden. De commissies waar de kinderen zich voor kunnen aanmelden zijn zeer uiteenlopend; ICT, muziek/dans, bijbel etc. Voor deze school hoeven de kinderen niet betalen. Voor de private scholen moet wel betaald worden. De school werkt met standards i.p.v klassen. Het lijkt op het systeem van Nederland, maar is in de praktijk toch heel anders. De kinderen gaan vanaf zes jaar naar school en gaan er soms met hun zestiende vanaf. Dit komt omdat sommige kinderen pas later naar school gaan. Het leeftijdsverschil in een standerd is dus zeer verschillend. Wij hebben vrijwel alle standerds bekeken. t/m standerd 5 zitten de kinderen op de grond. Standerd 6,7 en 8 heeft wel tafels en stoelen en beschikken bovendien over meer materiaal. De standerds bestaan ongeveer uit 60 kinderen. De lokalen zijn groter, maar de kinderen zitten desondanks nog wel op en aan elkaar. Onze binnenkomst bij elke standerd was elke keer heel indrukwekkend. De kinderen gaan staan, heten je welkom en vragen vervolgens hoe het met je gaat. Al vanaf standerd 1 zit het bij elk kind er al in. Het is zo onroerend om dat steeds mee te maken. Je ziet elke keer ongeveer 60 donkere gezichtjes met grote bruine je kant op kijken en roepen in koor hun verhaaltje op. Bovendien worden de kinderen helemaal blij als ze je zien en glimlachen van oor tot oor. De lessen worden vrijwel altijd klassikaal gegeven. De juf/meester roept wat voor het bord en de kinderen roepen het in koor na. Echt, het is soms een geschreeuw in het lokaal! Na veel informatie ingewonnen te hebben en vooral weer volop genoten te hebben van de vrolijkheid en de gastvrijheid van de kinderen en leerkrachten, lopen we rond 11.30 terug naar Mabuya camp.

16 maart

Na ongeveer 6 uur geslapen te hebben, moesten we vandaag echt vroeg het bed uit. Om half 7 zou er een taxi komen om ons naar het busstation. Heel netjes kwam de taxi ons om kwart voor 7 ophalen. Dit was maar een kwartier te laat voor Nederlandse begrippen. Voor Afrikaanse begrippen was dit keurig op tijd of zelfs aan de vroege kant. Onderweg naar het busstation realiseerde ik dat het weer weken zou duren voordat ik weer in Lilongwe zou zijn. Lilongwe is de hoofdstad in Malawi en kent daarom veel mogelijkheden op het gebied van vervoer, levensmiddelen etc. In Mzuzu zullen we wat primitiever moeten leven. Ook dit zal weer een enorme uitdaging zijn. Ik kijk er tenminste ontzettend naar uit om een eigen huisje te hebben met een koelkast en fornuis.

We waren nog niet aangekomen bij het busstation of ik was degene die haar buideltasje met daarin paspoort, portemonnee,mobiel en camera vergeten was vanaf Mabuya camp. Wat een ontzettende rund ben ik ook! De taxi was al niet heel goedkoop, en een ritje terug en weer heen zou ons natuurlijk nog meer kosten. Maar helaas, er zat niks anders op dan terug te rijden. Ach zo zie je weer eens wat van de stad.

Rond half 8 zaten we dan daadwerkelijk in een national bus richting Mzuzu. Na amper 1 uur wachten totdat de bus volzat, vertrokken we richting Mzimba om vervolgens naar Mzuzu te gaan. De reis heeft in totaal ongeveer 7 uur bereiken we Mzuzu. Onderweg passeerden we van al het schoons wat Malawi te bieden heeft. Er is ontzettend veel groen, de weg is heuvelachtig en er lopen bovendien weer veel mensen langs de weg. Soms vind ik een rit in de bus wel super eng. Hij gaat soms zo hard en rijdt overal maar net langs. Op sommige momenten denk ik wel eens dat het net niet goed gaat en dat we binnen de kortste keren ergens een ravijn in rijden of tegen een (vracht) auto aan rijden. Gelukkig hebben we dit nog niet meegemaakt. (Ik klop nu even af). Er gebeuren hier namelijk wel veel auto-ongelukken.

Onderweg hebben we enkele keren moeten stoppen. Tijdens de eerste stop moesten Petra, Marian en ik naar de wc. Van de chauffeur krijgen we te horen dat we wel even gauw uit de bus mogen om vervolgens bij een lokaal restaurantje naar de wc te gaan. De eigenaresse van het restaurant is super vriendelijk en begeleidt ons naar de ‘bathroom’. Nou ik vertel jullie dit. Het was een betonnen hok met een gat en het stonk er naar weet ik veel wat allemaal. Het eerste wat we tegen elkaar zeiden: ‘we gaan wel in het gras zitten’. Zo gezegd zo gedaan, na even wat verder gelopen te hebben, zagen we een geschikt plekje. Het plekje leek in eerste instantie heel geschikt te zijn, maar blijkbaar zaten we midden in een lokaal dorpje. We hebben allemaal zo om de situatie moeten lachen. Vooral nadat Petra ons naderhand vertelde dat de eigenaresse pal naast haar ging zitten en niet meer op hield met praten. Lachend gingen we later de bus weer in.

Tijdens de tweede stop mochten we even naar buiten om wat te drinken/eten. Al snel kwam er een politieagent naar me toe gelopen. Ik schrok me werkelijk waar wezenloos. Ik was namelijk foto’s aan het maken, maar eigenlijk niet van hem. Het eerste wat ik dacht; shit daar gaat m’n camera. Hij neemt het in beslag omdat hij denkt op de foto te staan. Maar waar kwam hij nou daadwerkelijk voor, hij wilde mijn camera hebben omdat hij hem zo mooi vond. haha Grapje zeker. Dat gaat niet gebeuren. Ik kan niet zomaar mijn camera weggeven. Ik maakte van de situatie gebruik en vroeg hem of hij met mij op de foto wilde. Het antwoord wist ik eigenlijk al, hij mag niet als politieagent op de foto. Helaas, het was het proberen waard.

In Mzuzu aangekomen ervaren we eerst het ontzettend drukke busstation. We zijn nog niet de bus uit, of menig taxichauffeur staat ons al op te wachten om ergens naartoe te brengen. Ze weten op dat moment nog niet waar we naartoe willen en roepen al van allerlei prijzen. Het lijkt wel een kippenhok, allemaal kakelende taxichauffeurs! Om een man heb ik vreselijk moeten lachen. Hij bleef maar schreeuwen dat hij ons naar catabay wilde brengen. Nee, we willen naar Mzuzu university!

Omdat de taxi’s op het busstation aan de hoge prijs zijn, besluiten we een stukje te lopen naar een plek waar ook taxis’s  worden aangeboden. Oh, wat was deze wandeling zwaar. Moet je je voorstellen. Je hebt een backpack van ongeveer 25 kilo op je rug. Voorop hangt je handbagage van ongeveer 8 kilo. Bovendien heb je daar je laptoptas van ongeveer 4 kilo aanhangen zit je buideltasje van nog geen 1 kilo om je middel gebonden. Je loopt ondertussen midden op de middag in de zon de berg op. De afstand wad niet zo ver, maar het leek wel de Himalaya die we aan het beklimmen waar.

Op het andere terrein staan veel taxi’s. Wanneer de chauffeur ons aan zien komen, beginnen ze allemaal vreselijk had te schreeuwen. “Waar moeten jullie naartoe?”, wordt er door ongeveer 10 man geschreeuw. Nadat we met 1 iemand een prijs hadden afgesproken en bijna in de auto zitten, breekt er een ruzie tussen enkele chauffeurs uit. Ze gaan bijna met elkaar de vuist. Op een gegeven moment komt onze chauffeur mijn kant op rennen. Hij wil me de auto induwen, waardoor ik bijna tussen het portier wordt plat geduwd. De chauffeur vertelt ons vervolgens dat er weinig business is tegenwoordig. Iedereen zit om klanten verlegen. De chauffeurs hebben nauwelijks inkomen en proberen daarom soms klanten van een andere taxi ‘af te pakken’. Heel netjes zet onze chauffeur ons voor onze gasthouse number 5 af. Wij hebben het geluk om ons gehele verblijf in gathouse number 5 te mogen verblijven. Het huisje is echt super mooi. We hebben een keuken met koelkast, vriezer, fornuis en zelfs broodrooster. De badkamer heeft een bad en douchekop en we hebben bovendien drie kamers en een grote woonkamer. We wonen  samen met de twee Belgen die we aan het begin van ons verblijf in Lilongwe hadden ontmoet. De campus bestaat naast de guesthouses uit verschillende kantoren van diverse instanties. Ik slaap bij Ellen, de Belg op een kamer. Het is zo fijn om al je spullen een keer helemaal uit te pakken en een eigen bed te hebben.

Vanavond zijn we samen met de Belgen wezen eten bij de Mzuzuzoo. Hier komen vooral backpackers en kun je heerlijk eten. De heenweg zijn we daar gekomen met de taxi. Gelukkig konden we terug met een Amerikaan die net naast de Universiteit woont en toevallig ook net aan het eten was bij de Mzuzuzoo. Zo zie je maar weer, er is van alles mogelijk in dit land. Zelfs met 6 mensen kunnen we een lift naar ‘huis’ regelen. Ik zet huis expres tussen haakjes, omdat ik het hier steeds meer ga zien als mijn tijdelijke ‘thuis’.

17 maart

Zo, dat was de eerste nacht in mijn eigen bed. Het bed was echt super, ik heb heerlijk geslapen! Gezien het feit dat we veel wasgoed hebben, wilden we eerst graag even wassen. Maar op het moment van de kraan opendoen, komen we erachter dat er geen water is. Maar geen man over boord. Thuis zou ik ongetwijfeld bij de pakkenneer  gaan zitten, hier moet je gewoon voor een oplossing zorgen. Er zat niks anders op dan emmers water halen vanaf een soort reservekraan, ongeveer 5 min. lopen verderop. Gelukkig bood the housekeeper en andere werknemers van de campus ons te hul. Emmers is je handen dragen is toch onhandig. Zij zetten gewoon een grote emmer  water op hun hoofd. Onvoorstelbaar dat ze niet een keer door hun benen gaan.  Uiteindelijk hadden we drie grote emmers en een grote teil met water in onze tuin staan. Met dit water zouden we de wc moeten doorspoelen, tandenpoetsen, handen wassen, de keuken schoonmaken en natuurlijk onze kleren moeten wassen. We worden hier steeds creatiever met alles. Het water maken we warm op het vuur en doen we samen met wat koud water in een lege emmer. Vervolgens doen we er wat wasmiddel bij en roeren we dit alles met een grote lepel. Omdat ik zo ontzettend veel wasgoed he( tsja ik ben een vrouw he..? ) past het nauwelijks in mijn emmer. Bovendien moeten de kleren nog worden uitgespoeld. En aangezien we alleen nog water in de teil hebben, gaat ook dit heel provisorisch. Ach alles went, het was weer even zoekend, maar onderhands is mijn kleding weer aardig schoon en hangt het naast me op een stoel te drogen.

’s middags zijn we met z’n allen de markt opgegaan en heeft Marian ons verteld waar we alles kunnen vinden. Ik zal ongetwijfeld gaan verdwalen als ik alleen op pad ga. Er zijn namelijk zoveel marktjes, winkeltjes en verschillende weggetjes. Ik zou het nu al niet meer weten. Daarom ga ik morgen of overmorgen nadat wij het schooltje hebben bezocht, maar eens alleen op pad. Ik moet toch een keer alleen de stad in om eten en/of andere spullen te halen. Vandaag keken we onze ogen weer uit op de markt. Wat ontzettend veel kraampjes hebben ze hier. Veel mensen hebben een klein ‘hokjes’ met daarin wat tweedehands kleding en/of schoenen. Ook staan er een paar mensen met wat souvenirs.  De kraampjes met souvenirs zijn hier overigens wel veel beperkter dan in bijvoorbeeld Lilongwe of Blantyre. Maar dat is ook geheel logisch natuurlijk. Lilongwe en Blantyre wordt namelijk veel meer bezocht door Mzungu (buitenlanders). De mensen willen je hier graag allemaal begroeten. Ze zeggen niet alleen hello, maar vragen meteen hoe het met je gaat. Dat doen ze overigens ook bij hun familieleden of vrienden. De kinderen zijn hier meestal ook ontzettend blij als ze je zien. Veel kinderen beginnen te lachen of willen je even een hand geven. Natuurlijk laat je dit toe. Het is ontzettend schattig, maar wel tijdrovend. ’s middags even gegeten bij een Indier. Het eten was erg goed. Ik nam een soort broodje gezocht en de rest bestelde pizza. Beiden was ontzettend goed klaargemaakt. Vervolgens gingen we nog even de groente en fruitmarkt op. Er is zoveel fruit, je weet echt niet welke kraam je moet kiezen. Even verderop hangen de dode dieren aan een haak. Ik heb ze nu al zo vaak gezien, maar ik kan je verzekeren, het went nooit! Ik draai me snel om als ik het in de verte zie hangen. Op de markt ontmoette ik een man die leraar is op een secundaire school in de buurt. Hij geeft Biologie en werkt ’s middags op de markt om extra geld bij te verdienen. Ik vraag hem of we misschien een keer een kijkje mogen nemen bij hem op school. No problem, you’re welcome. Nadat ik zijn nummer heb gekregen, vertrekken we met de taxi terug naar de universiteit.

19 maart

Vanochtend was het ongeveer 9.00 toen ik opstond. Na wat ontbeten te hebben, vertrok ik naar de bieb om daar enkele boeken voor mijn onderzoek op te zoeken. Ook heb ik een poging gedaan om op Internet te komen. Lucky gaat over het Internet hier en probeerde me uit alle macht te helpen. Nadat ik van de ene naar de andere aansluiting in de bieb was begeleid, lukte het na een half uur om op Internet te komen. Net zoals overal in Malawi, heb je hier ook te maken met een trage verbinding. Ach, ik ben het onderhands gewend en neem het maar zoals het is. Werkelijk waar, je wordt hier zo gemakkelijk en ondertussen heel rustig in je hoofd.

Thuis ben ik nog enkele tijd met mijn onderzoek aan het werk geweest. Omstreeks 14.00 uur zou Joe (de Amerikaan) ons ophalen om een weekendje naar Nkhatabay (een plaatsje aan het meer) te gaan. Omdat hij er om 15.00 nog niet was, besloten we om en taxi/minibus te nemen. Op het moment van instappen, kwam Joe er net aanrijden in zijn landrover. Eigenlijk was het zielig voor de taxichauffeur om op het laatste moment af te zeggen. Maar aangezien de minibusjes altijd propvol zitten en het vandaag weer aardig warm was, kozen we toch voor een lift van Joe. In de land rover was het vervolgens genieten. We reden voor mijn gevoel door de bushbush en konden genieten van ontzettend mooie uitzichten. Joe vertelde ons onderweg dat er vorige week op deze weg een ongeluk was gebeurd met een truck. Hij heeft zelf enkele overleden mensen uit de wagen moeten halen. Onvoorstelbaar om ook dit verhaal weer aan te horen. Elke dag krijg je hier wel iets te horen waar je je rest van je leven nog eens aan terug zult denken.

Onderweg stopten we om wat souvenirmarktjes te bezoeken. De prijzen waren alleen wat hoger dan dat we gewend waren in Blantyre en Lilongwe. Na veel onderhandelingen konden we de prijs in de meeste gevallen toch verminderen. Petra en Marian hebben ontzettend veel gekocht. En ze hadden ook groot gelijk; er was namelijk zoveel moois te koop. We vragen ons af hoe we het allemaal mee naar Nederland gaan nemen. Omdat het uitstapje op de markt erg lang duurde, was het ondertussen al donker geworden. Daarom besloten we wat te gaan eten in een lokaal restaurantje. Volgens Joe was dit een goed en erg goedkoop restaurantje. Bij binnenkomst zag het er ook aardig goed uit. Voor Nederlandse begrippen zou het niet worden goed gekeurd, maar gezien de mogelijkheden die ze hier hebben, was het eigenlijk wel ok. De bediende vertelde ons meteen dat we alleen konden kiezen uit rice, chicken, beef en fish. Joe en ik kregen als eerste beef met rijst. En echt, de afgelopen drie weken heb ik heel wat gegeten, maar dit sloeg echt alles. Zowel Joe als ik konden het vlees niet weg krijgen. Ik kreeg steeds meer het gevoel dat ik vlees van weken oud aan het opeten was. Hopelijk was het geen hond, maar echt beef. We besloten om weg te gaan zonder voor het eten te betalen. Dit was heel hard om te doen overigens. Ik kreeg zo’n medelijden met de vrouw. Maar volgens Joe moeten ze hier leren om het eten goed op te dienen. En dat moet je soms op een heel confronterende manier doen. Het eten in het tweede restaurant was gelukkig stukken beter.

We verblijven dit weekend in Mayoka Village. Onze dorm bevindt zich zowat aan het meer. Vanuit mijn bed kan ik over het meer heenkijken. Het uitzicht lijkt wel een wallpaper op de computer. Helaas gaat het ’s avonds niet goed met me. Nadat we gegeten hadden en we met z’n allen op de banken gingen zitten aan het meer, begin ik me heel vreemd te voelen. Het lijkt wel alsof ik in een andere wereld zit en eigenlijk niet meer leef. Op sommige momenten krijg ik een helder moment en weet ik precies wat ik doe en wat ik zeg. Omdat ik mijn vader tijdens deze ‘aanval’ (zo zal ik het maar even noemen) aan de telefoon heb, raak ik nog meer van streek. Ik heb het gevoel dat ik nauwelijks meer op eigen benen kan staan en dat ik elk moment kan ophouden met leven. Eigenlijk is dit de eerste keer in mijn leven dat ik echt heel bang ben geweest. Gelukkig heeft de rest me ontzettend goed geholpen. Ze hebben geprobeerd een dokter te bellen (die bleek helaas alleen in Mzuzu te zitten) Marian heeft mijn ouders op de hoogte gehouden en haar moeder om advies gevraagd. En bovendien, misschien nog wel het belangrijkste van alles, ze probeerden me op m’n gemak te stellen. Heel lief zaten ze allemaal om m’n bed om me in slaap te krijgen. Gelukkig lukte dit na enige tijd en heb ik vrijwel de hele nacht kunnen doorslapen.

20/21 maart

In deze twee dagen hebben we echt even kunnen bijkomen van de afgelopen weken. De eerste dag wat bewolkt en regenachtig, de tweede dag scheen gelukkig volop de zon en konden we lekker zwemmen in het meer. We hebben deze twee dagen overigens ook gebruikt om nog meer souvenirs binnen te halen. Marian kende ‘Happy coconut’ nog van vorig jaar en bij hem hebben we daarom de sleutelhangers en baospellen laten maken. Met een andere verkoper had ik een deal gesloten. Althans het leek voor mij een deal, maar achteraf was er weinig van terecht gekomen. Hij zou voor mij een broek maken van een stof die ik had uitgekozen. Als betaling zou ik mijn riem, een pen en 600 kwacha (3 euro) geven. Hij zou het zaterdagavond om 22.00 komen brengen. Dit was overigens ook de tijd dat de lepels van Rob gebracht zouden worden door een andere verkoper.  Ondanks het feit dat ik heel erg moe was, wilde ik graag zelf aanwezig zijn wanneer de verkoper mijn broek kwam kijken. Het werd 22.00, 22.15, 22.30, 22.45. 23.00 Maar geen verkoper was in velden of wegen te bekennen. Op een bepaald moment werd het me echt te laat. Ik ben om 23.15 maar naar bed gegaan, hopend dat Rob mijn broek in ontvangst zou nemen. Helaas bleek de volgende ochtend dat beide verkopers niet geweest waren. Daarom besloten Rob en ik naar het marktje te gaan om te vragen of onze spullen al klaar waren. Eerst kwamen we bij mijn marktje aan. De verkoper was volgens de andere verkopers in de stad. Nadat ik duidelijk liet weten niet erg blij te zijn, stond hij opeens voor m’n neus. Zijn reden: hij had geen geld om materialen te kopen. Hij bood netjes zijn excuses aan en gaf me mijn spullen terug. Rob had later minder geluk. Hij kreeg zijn voorschot van 200 kwacha niet terug. We konden het zowel vriendelijk als minder vriendelijk zeggen, ze gaf het geld niet terug. Het is maar 1 euro, maar gezien ons oogpunt ga je zo niet met mensen om. De vrouw bleek zelf later ook verdrietig te zijn. Enerzijds  vond ik het zielig voor haar, maar anderzijds zouden de mensen ook hier moeten leren dat je zo niet met klanten om kan gaan. Ik denk persoonlijk dat dit hier nog een lang proces zal worden.

23 maart

’s middags zou ik om half 1 een afspraak hebben met Newton, de Keniaan die ik in Nkhata Bay afgelopen weekend ontmoet heb. Hij zit 20 km van Mzuzu af en doet hier een soort stage voor zijn opleiding. We hebben samen wat gegeten en gedronken en ik ben meer te weten gekomen over het land Kenia. Na nog wat kaartjes gekocht en een enkelbandje besteld te hebben bij een heel vriendelijk verkoper ben ik vervolgens alleen naar de universiteit gegaan. Dit was overigens de eerste keer dat ik alleen door Mzuzu liep. En werkelijk waar, ik was natuurlijk na 5 min. al verdwaald. Gelukkig zijn de mensen in Mzuzu ook heel behulpzaam en liep er iemand met me mee naar taxi’s.

’s Avonds kwam Lucky (May) eten. Je kon zie dat hij het ontzettend gezellig bij ons vond. Hij genoot echt van deze avond. Het eten (aardappelpuree met boontjes en ei) smaakte overigens ook hartstikke goed. Na het eten hebben we onszelf erg verwend. We gingen met z’n alleen film kijken onder het genot van een chocoladekoek, chips en frisdrank. In Nederland zou ik dat vrij normaal gevonden hebben. Hier is het echt verwennerij en totaal niet alledaags. Om 00.30 gingen we voldaan naar bed. Het was vandaag ook weer een ‘drukke’ maar indrukwekkende dag!

24 maart

En ja hoor, vanochtend was het weer vroeg opstaan. Het wordt nu al de derde keer dat ik alleen wakker word en aan de ontbijttafel zit. Omdat ik samen met Ellen op 1 kamer lig, probeer ik altijd sluipend de kamer uit te komen. Helaas is het huis zo gehorig en voordat ik het wist knalde de deur met een rotgang dicht. Oeps, sorry Ellen. Ik zal de volgende keer nog beter proberen zachtjes te doen.

Om half 8 stond ik vanochtend alweer in standerd 2 van Mzuzu Foundation. Het welkom was net als anders weer vrolijk en hartverwarmend. Alle kinderen gaan staan en vragen hoe het met me gaat. Nadat ik geantwoord heb en ze hetzelfde gevraagd heb, gaan ze op mijn teken weer allemaal zitten. Eigenlijk vind ik dit veel te autoritair. Persoonlijk houd ik hier niet van. Maar het gaat nou eenmaal zo en dat zou ik moet waarderen en respecteren. T.I.A (this is Africa)

Omdat ik met Marian, Petra en Tessa afgesproken had om rond half 10 naar een private primary school te gaan, besloot ik niet zo lang te blijven. Onderweg naar de bieb, kwam ik Ellen tegen. Zij vertelde me dat ze alle drie al weg waren. Dat was even balen, ik weet namelijk niet hoe ik bij die private school moet komen. Toch ben ik zelf maar op weg gegaan. Op de hoogte van de bieb, vroeg ik maar eens aan iemand welke kant ik op moet voor de private primary school. Zijn vraag vervolgens; hoe heet die private primary school? Oeps, tsja dat weet ik ook helemaal niet. Irene, wat heb je het weer lekker voorbereid. De desbetreffende man weet ook zo 1, 2 3 niet waar het is en vraagt omstanders om hulp. Nadat hij het uitgelegd heeft gekregen door een taxichauffeur stelt hij voor om mee te lopen. Dit aanbod kan ik echt niet aannemen. Het duurt namelijk minstens 20 min. voordat je er bent. Toch hamert hij erop mee te lopen. Ok, als je dat graag wilt, waarom niet? Ik  bedacht me vervolgens dat ik niks bij me had om hem na afloop te geven als bedankje. Onderweg praatten we honderduit over Mzuzu, Malawi, de cultuur hier en het verschil met Nederland. Hij is erg geïnteresseerd en ik vind het leuk om erover te vertellen. Omdat ik verwacht had dat de school dichterbij was, had ik mijn nette ballerina schoenen aangedaan. na 15 min. door maïsvelden gelopen te hebben beginnen me voeten toch echt wel pijn te doen. Maar ik moet me niet laten kennen. De mensen hier lopen soms kilometers lang op blote voeten met zware dingen op hun hoofd. Na ongeveer 30 min. komen we aan op de private school ‘trust academy’. Na even diep in mijn tas gegraaid te hebben, vind ik nog een pen. Ik besluit om deze pen aan de man te geven. Hij is voor mij speciaal zover deze kant op gaan lopen. Hij had ondertussen al bij een vriend op de universiteit moeten zijn. Na afscheid genomen te hebben, word ik welkom geheten op de ‘trust academy’ Het verschil tussen deze school en Mzuzu Foundation is echt enorm.

’s middags heb ik in de bieb artikelen gezocht voor de achtergrondinformatie in mijn onderzoek. Lucky (May) vertelt me ondertussen dat er om 17.00 voetbaltraining is. Zonder nadenken vraag ik hem of hij met me daar naartoe wil. Ja hoor, geen probleem. Hij lijkt het wel grappig te vinden. Eerst moesten we nog even langs thuis om onze laptops op te ruimen. Ik heb meteen even in het huisje van Lucky een kijkje kunnen nemen. Het is te vergelijken met een schuurtje waarin amper twee bedden en een tafeltje staat. De douche en wc zijn buiten onder een klein afdakje. Tjonge, dat is toch wel behelpen hoor. Ellen en Rob besluiten ook mee te gaan naar de training. Het was de bedoeling om dit keer alleen even te kijken. Volgende week zullen we daadwerkelijk mee doen. Dus wij op onze teenslippers en ik met een lange rok op pad gegaan. Eenmaal aangekomen op het veld, kijken we onze ogen uit. Het veld is namelijk niet meer dan een lap HOOG gras met ontzettend veel sprinkhanen en gaten. Al snel worden we gevraagd mee te doen. Oo.. we konden geen nee meer zeggen. Dus daar gingen we dan. Na wat gediscussieerd te hebben over de teams (Ellen en ik mogen niet in 1 team. Ze denken dat wij niet kunnen voetballen!! Na lang doorzeuren lieten ze het toch maar gebeuren) kan het spel eindelijk beginnen.’Help die bal is hard en we lopen op onze blote voeten’. Dat doet wel even pijn hoor! Na ongeveer 5 min. valt er al een tegendoelpunt. Ohnee, ze zullen toch niet gelijk krijgen. Na enkele minuten kan ik er gelukkig voor ons team een doelpunt bijschrijven. Het doelpunt was helemaal niet moeilijk, maar iedereen stond versteld. Een vrouw die een doelpunt maakt. Dat is toch niet normaal?! Haha de training was geweldig. Ik heb tenminste vreselijk gelachen! Helaas moest ik voor tijd eerder afhaken. Mijn nagel is namelijk gruwelijk gescheurd. Tsja, wij zijn natuurlijk niet gewend met blote voeten een leren bal te trappen.

25 maart

Om 16.00 vertrok ik alleen met de taxi naar de stad. Als je hier alleen gaat, kun je er gegarandeerd vanuit gaan dat de taxi driver wat van je wil. Dat was vandaag dus ook weer het geval. Gelukkig duurde de rit niet lang en was ik zo bij standerd bank en de peoples (supermarkt)  waar ik met de anderen had afgesproken. Om 18.00 hadden we met de Kenianen (Newton, Ben, David en Mburo) afgesproken. Voor die tijd moest er nog even boodschappen gehaald worden. Hierna vertrok ik alleen naar het Internetcafe om enkele foto’s naar de journalist van de Meppeler Courant te sturen. Zij wil graag een artikel over mijn verblijf in Malawi schrijven. Bovendien zou het leuk zijn om er een foto bij te zetten. Omdat het Internet op de Universiteit te traag is, moest het wel in het Internetcafe. Maar ook hier blijkt het uploaden van foto’s veel te lang te duren. Tsja. het is niet anders.

Na even gewacht te hebben arriveerden om 18.00 de Kenianen om samen wat te eten en drinken. We zouden naar een restaurantje gaan waar Ellen en Rob al een keer eerder geweest waren. Helaas, was er weinig keuze wat betreft het eten en besloten we naar A1 restaurant te gaan. De ober van het eerste restaurant was overigens heel onderdanig. Dat klinkt natuurlijk een beetje vreemd, maar het is daadwerkelijk zo. Bij alles wat je vroeg/zei boog de ober voor je en antwoordde met Thank you. Eigenlijk vond ik dit heel naar om te zien.

Het eten in het a1 restaurant was heel erg goed. De avond was overigens heel geslaagd. Je merkt aan de Kenianen dat ze meer ontwikkeld zijn dan de Malawianen. Bovendien zijn ze erg verwend wat betreft eten en andere voorzieningen.

Na het eten vertrokken we in een overvolle auto naar de Universiteit waar we Tessa, Petra en Marian zouden achterlaten. Rob, Ellen en ik zouden namelijk samen met de 4 Kenianen naar Paris (een lokale bar gaan) Hier was het overigens erg gezellig. De mensen waren vrijwel allemaal verrast ons te zien in de bar. Ellen danste op een bepaald moment met Ben (de Keniaan) Hij wilde haar een Afrikaanse dans leren. Ben was weinig onder de indruk van haar dansspecialiteiten, wat hilarische momenten opleverde.
Om 23.30 moesten we gaan, aangezien de Kenianen voor 24.00 ‘thuis’ moesten zijn.

26 maart vrijdag

Vanochtend was het vroeg opstaan. We gaan vandaag namelijk naar Vwaza March, een wildpark hier 68 km vandaan. Nadat we onze backpacks weer vol hadden geladen, vertrokken we naar de bewaking om onze sleutel af te geven. Daarna kregen we een lift naar Rumphi, om vervolgens onze reis te vervolgen naar Vwaza March. In Rumphi moesten we overigens lang wachten op een rit naar Vwaza. Er waren verschillende taxi’s die ons wel wilden brengen, maar allemaal tegen een veel te hoge prijs. Wanneer we wel tot een prijs waren gekomen, kwam de taxi helemaal niet meer opdagen. Zo hebben we in totaal wel bijna 1,5 uur zitten wachten voordat we eindelijk vanuit Rumphi vertrokken. Ondertussen hebben we echt iets heel verschrikkelijks gezien. Er liep een vrouw langs ons heen, met een schaal en enkel een hoofd van een koe op haar hoofd. Echt zo vreselijk om te zien. Ik kan het nauwelijks in woorden uitdrukken.

De weg richting Vwaza March was niet geasfalteerd. En met een Matoja erover heen rijden is echt niet prettig voor je achterste. haha Wat hebben vooral Ellen ik zitten ‘schreeuwen’ achterin.  Het uitzicht was onderweg super mooi. Het is er zo groen, heuvelachtig en vol met mooie planten/bomen. Ook hebben we veel van de lokale bevolking gezien. De vrouwen wassen hun kleren in de rivier en laten het vervolgens drogen op het land. Eigenlijk zijn ze daar gedurende de hele dag mee bezig. Ongelooflijk dat ze daar zo veel geduld voor. tsja, wat moeten ze eigenlijk ook anders. Zij hebben niet net als ons een wasmachine en droger.

Eenmaal aangekomen in het park, was het eerst noodzaak mijn geweldige sandalen aan te trekken. We moesten namelijk lopend naar ons hutje toe. En dat was niet zonder gevaar. Want op elk moment zouden we nijlpaarden of olifanten tegen het lijf aan kunnen lopen. Helaas of misschien wel gelukkig kwamen we ze toen nog niet tegen.

Het hutje van Ellen en mij bevindt zich 100 meter van het meer waarin veel nijlpaarden zitten. tenminste aan het geluid te horen zijn het er super veel. De hut is eigenlijk niet meer dan een paar palen in de grond, een rieten dak en deur en twee bedden. Bovendien hebben we geen stroom, wat vanavond ongetwijfeld tot hilarische en spannende momenten gaat leiden.

’s middags hebben we nog even het dorpje van het park bekeken en ontzettend mooie en indrukwekkende foto’s kunnen maken. De mensen die in het park leven,hebben het eigenlijk erg goed voor elkaar. Ze hebben een huis van bakstenen, een tv en voor koken, wassen en naar de wc gaan een apart hokje.

Na nog wat rond gelopen te hebben in het park en eigenlijk alleen maar de dieren gehoord te hebben, moeten we ons eigen vuurtje maken. Voor vuur is natuurlijk hout nodig en dat werd op een bepaald moment door Petra gedaan. Niets vermoedend, waren wij ondertussen de groente aan het snijden. Totdat we op een bepaald moment Petra horen schreeuwen 100 meter verderop op: ‘kom gauw’., kan ze nog maar net uitbrengen. Rennend vlogen we op het geschreeuw af en wat bleek,  nog weer 100 meter verderop liepen vier olifanten. Dit was tegelijkertijd een geweldige maar enge ervaring.

’s avonds aten we onder maanlicht noodles en konden we genieten van het gebulder van de nijlpaarden  100 meter verderop. Omdat het erg donker was onder het eten, was ik bang voor beesten in m’n eten. En waar ik bang voor was gebeurde ook, in mijn eten liep al wat. Brrr, nu ik dit typ, krijg ik er nog steeds kippenvel van! Na nog gezellig Yahtzee gedaan te hebben gingen we vroeg naar bed. Morgen moeten we namelijk om 6.00 klaar staan voor de walksafari.

27 maart

Oh wat een nacht was het. Omdat het al pikdonker was en we bang waren dieren tegen te komen, besloten we zonder tanden poetsen naar bed te gaan. Al snel denken Ellen ik van alles om ons hutje heen te horen. Eerst  zijn het vooral de gekko’s, sprinkhanen en andere kleine dieren die ons uit onze slaap houden. Maar naarmate het later wordt, horen we steeds meer. Op een bepaald moment horen we zelfs nijlpaarden om ons hutje lopen. Werkelijk waar, het was zo’n enge nacht waarvan ik vrijwel elk uur heb zien passeren. Steeds maar weer hoopte ik dat het al 6.00 zou zijn. Gelukkig hoorden we rond 4.00 de nijlpaarden weer het water ingaan. Wat een opluchting, ze hebben ons hutje laten staan en wij leven allemaal nog!

Om 6.00 was het tijd voor de walksafari. Onze gids, Alfred zou ons 2 uur lang rondleiden door het park. Net zoals altijd hier, was ook hij wat te laat. Dit keer was het maar 15 min en eigenlijk niet noemenswaardig. Alfred had voor de veiligheid een geweer mee om in geval van nood ons te beschermen tegen de levensgevaarlijk Afrikaanse dieren. haha De safari was echt super. De gids vertelde ons veel over de dieren,planten en bomen in het park. Bovendien hebben we van dichtbij nijlpaarden, impala’s en wilde zwijnen kunnen zien. We waren te voet en dus eigenlijk erg bang om aangevallen te worden.

Om 10.00 vertrok ik samen met Rob om een lift te krijgen naar de universiteit. Na 20 min. kwam er een eend met zebrastrepen aanrijden. Het bleek een Nederlander te zijn die in Malawi met enkele projecten bezig is. Met hem konden we meerijden naar Rumphi. Vanaf Rumphi hebben we vervolgens een minibus naar de universiteit genomen.

Hehe, ik kon weer eens een keer op Internet. Jullie hebben dus even op mij moeten wachten, maar hieronder staat mijn dagboek tot nu toe. Omdat dit mijn dagboek is, bestaat dit verhaal soms uit halve, slechte zinnen met hier en daar wat typefouten. Sorry hiervoor. Maar omdat ik hier weinig Internet heb, kan ik dit niet allemaal veranderen. Hoe gaat het met jullie allen in Nederland? Een beetje aan het genieten van de sneeuw? Ik heb het hier ontzettend lekker warm; elke dag rond de 25-30 graden met meestal volop zon!

 

3 maart

Het was vanochtend vroeg dag; om 6 uur ging de wekker, terwijl het gister erg laat was geworden; 1.00 uur. Het zou vandaag een lange reis worden; onze eindbestemming; monkey bay. Wij willen hier graag aan het meer liggen en genieten van de zon. De reis er naartoe zou een pittige worden. Om 7.00 vertrokken we van Mambuya camp met onze backpack, handbagage en buideltasje richting het centrum van Lilongwe. Eerst nog even langs de bank, Marian moest pinnen. De reis naar de bank was vreselijk; zweten, zere schouders en goed opletten op je spullen. Helaas duurde dit weer heel lang en was op het moment dat marian aan de beurt was, de automaat eruit gehaald. Gelukkig kon er na 10 min, toch gepind worden. vervolgens een minibus gepakt richting het busstation. Deze bus zat gelukkig nog niet heel vol. De bus is pas vol wanneer er ongeveer 20 man inzitten. Dat betekent in de praktijk dat je bijna bij je buurman of vrouw op schoot zit. Nou gloof mij, dat is neit prettig gezien het feit dat menigeen hier niet fris ruikt. Onderweg moesten we er helaas uit; op een lokale markt. Het leek wel of iedereen ons wilde beroven. Gelukkig niet gebeurd. Toen verder gelopen met al onze bagage richting het busstation Lilongwe. Het busstation was echt een grote chaos: vies, veel mensen die dingen verkochten; veel bussen, particuliere busjes maar ook een busmaatschappij axa. Veel mensen ruiken niet fris en blijven naar je kijken. Ik moet er wel bij zeggen dat de mensen hartstikke vriendelijk zijn, ze vragen waar je naartoe wilt en of ze je kunnen helpen.  Hier WEER op je spullen letten. Helaas was de bus van half 8 al vertrokken, we waren een kwartier te laat; hij reed dus op tijd. En toen maar wachten op de volgende bus richting monkey bay. De uren verstreken en niemand kon ons precies vertellen hoe laat de volgende bus zou vertrekken. Uiteindelijk zijn we om half 12 vertrokken. Volgens Marian nog aardig netjes.

 

En toen zaten we in de bus; het werd steeds drukker en drukker. Op een bepaald moment denk je; er kan niemand meer bij. Maar in Afrika kan dat blijkbaar wel. Er stonden zelfs mensen in het gangpad voor een paar uur. Ik kwam tegen het raam aan zitten, Marian naast mij. en Daarnaast een vrouw met een kindje. heel schattig. Het was totaal niet warm in de bus. Gelukkig had ik wel een sjaal om, voor de stank en al die uitlaatgassen. Onderweg ontzettend bijzondere en indrukwekkende dingen gezien; bevolking, heuvelachtige landschap en nog meer van de cultuur mogen genieten.

 

Onderweg zijn we een aantal keer wezen stoppen; tanken, pauze;eten en drinken (mensen komen met stokken met eten eraan door het raam, ik schrik me soms dood) Om 5 uur kwamen in monkey bay. Op het moment van uitstappen dachten we dat we in de middle of no where zaten. Maar toen zag Marian een truck staan. Dat zou onze lift naar cape maclear worden. Dus voor 500 kwacha(achteraf veel te veel) konden we de truck in met al onze bagage. Wat een belevenis; de backpacktassen moesten achterop en vielen er bijna af . Handbagage lag ver van me weg, hierdoor raakte ik erg gestrest. Er kwamen steeds meer mensen bij; stonden op elkaars voeten; hijgend in elkaars nek et etc. gelukkig hier ook weer een sjaal omgedaan voor de antistoffen en de angst voor de ziektes van de mensen. de weg naar cape maclair was allesbehalve relaxed. Zere knieën door totaal geen ruimte, stinkende mensen om me heen en een slapende vrouw tegen m’n schouder. En toch werd er onderweg steeds meer mensen bijgeladen. Het leek wel een kippenhok. Ondertussen gezongen; '  in de blote kont.'  De mensen moesten er erg om lachen; rare Mzungu! We wilden eerst naar hostel stevens gaan, maar dit leek bij aankomst totaal niet mooi.  Dus zijn we verder naar fat monkeys gegaan . Hier aangekomen bleek er geen kamer meer te zijn!! Ontzettend balen, chagrijnig moe en heel vies. de receptie belde naar andere lodge, hier konden we terecht. Op het moment van vertrek richting de andere lodge ( we zouden met over het strand lopen met de bagage) kwam het mannetje van de receptie terug; we konden voor 1 nacht blijven; 7,50 per persoon. Wat waren we blij, helemaal bij binnenkomst van ons dorm (5 per.) 3 goede bedden, een stapelbed, onze eigen wc en douche. Wat een luxe. Bovendien konden we om half 8 ook nog eten: cheeseburger (veel te scherp) met wat patat en salade. ’s avonds in gesprek geraakt met iemand uit Eindhoven. Marian kende nog iemand uit Palestina. Wij kunnen morgen met hem mee op de boot. Morgen moeten we even zien waar we slapen. We gaan sowieso onze kleding laten wassen, misschien moeten we daarna naar Stevens om daar ene nacht te slapen. Zondag zullen we teruggaan; misschien kunnen we met de man van Palestina mee. Net op het moment van het typen van dit verhaal, kwam de man van Palestina bij onze dorm. Misschien kunnen we zelfs morgen nog in fat monkeys slapen; wij blijven hopen! Nu maar eens gaan slapen; het is onderhands half 11 en heb ontzettend dikke wallen onder mijn ogen.

Vanochtend werd ik wakker van het vreselijke geschreeuw van de Malawianen die ook in het hostel verbleven. Wat kunnen zij hard schreeuwen en wat hebben ze bovendien een schelle stem; echt vreselijk. Op een bepaald moment heb ik geroepen; shut up i want to sleep. Het bleef toen 1 min. stil, maar vervolgens gaan ze gewoon lekker verder. Om half 9 zaten we aan ons ontbijt: ei met boord en patat en thee. Ei en patat niet opgegeten. Alleen het brood was nog aan te zien; maar bleek ook niet te pruimen. De thee was wel normaal. Gelukkig hadden we zelf nog brood en hebben we dat kunnen opeten. Om 9 uur kwam Mieke met drie Belgische studenten ons ophalen. Helaas moest Marian met de minibusjes en de fietstaxi naar het schooltje omdat er plek te weinig was. Onze backpacks moesten bij de receptie staan;als dat maar goed gaat! Eenmaal bij het schooltje hebben we onze ogen uitgekeken. Wat een ontzettend mooi project is het. Het project bestaat uit 4 klaslokalen; de kinderen zijn tussen de 2 en 6 jaar. De lokalen zijn mooi geverfd met letters, cijfers en dieren. Bovendien moeten de leerkrachten lesgeven volgens westerse ‘maatstaven’ er mag niet geschreeuwd worden etc etc. De kinderen kwamen meteen naar ons toe toen ze ons zagen. ZO lief. enkele kinderen waren wat schuw en begonnen te huilen. De kinderen krijgen bovendien eten op school; nshima met vis en pompoenbladeren. Dit wordt gemaakt door wat moeders van de kinderen. Wij mochten ook mee-eten. Heel lief aangeboden, ik heb het ook geprobeerd maar wij vonden het allemaal echt niet te doen. daarom hebben we het maar aan de kinderen gegeven. Verder hebben we veel in de klassen gekeken en heb ik een Engelse les over kleuren gezien. Er wordt veel herhaald en de middelen zijn erg beperkt; ondanks dat het op deze school al veel dingen goed voor elkaar zijn. De twee hogere groepen hebben een paar tafels en stoelen, de twee lagere groepen beschikken over een paar banken. Bovendien hebben we heel veel foto’s gemaakt. De kinderen vinden het geweldig om op de foto te gaan en gaan gekke bekken trekken. Rond12 uur werden de jonge kinderen opgehaald door broer, zus, moeder etc. en gingen de oudere kinderen zelf naar huis. Enkele kinderen bleven overigens rondhangen. Op dat moment gingen de leerkrachten eten: grote borden vol overigens. Marian en ik zouden een fietstaxi terugnemen omdat er onderweg een vrouw werd opgepikt die naar het ziekenhuis moest worden gebracht. ze had namelijk een dikke bult onder haar oksel en verder geen geld. Mieke betaalde de studie van haar oudste dochter. de fietstaxi was een hele ervaring: voor 150 kwacha, nog geen 1 euro werden we tegen de berg op gefietst; het duurde ongeveer een half uur. Onze drivers hadden het zweet los. Daarom maar 50 kwacha meer betaald: het was erg zielig namelijk. Vervolgens de minibus naar het centrum genomen, boodschappen gedaan geld wezen pinnen en snel naar ons hostel gegaan om wat brood te eten. En toen maar wezen liften bij het benzinestation. We wilden naar Blantyre en een minibus zou niet ideaal zijn. Daarom hoopten we op een dikke rover van een Indier of blanke. gelukkig hadden we na een half uur al een geschikte auto; voor die tijd mochten we wel met diverse auto;s/vrachtauto’s mee maar dat zou niet comfortabel geweest zijn. We kwamen terecht in een normale auto van een Malawiaan: Fred die consultant is. Hij woont in Blantyre en wilde ons wel gratis meenemen. Hij heeft ons heel netjes bij doogles lodges afgezet. Het leek zo ontzettend mooi in het begin; een restaurant, een zwembad en een dorm vrij. Helaas was ook deze dorm weer allergruwelijkst: het kussen was zanderig, de lakens goor en de douches hier ook weer koud. Ik ben onderhands wel wat gewend, maar dit sloeg weer alles. Tot nu toe de meest vieze die ik heb meegemaakt hier; zelfs een muis gezien. vanavond gegeten in het restaurant: tortilla met bruine bonen en beef. Gelukkig geen patat, het smaakte wel ok. Lekker is een groot woord en zal ik de eerste drie maanden wel niet meer gebruiken. Nu zit ik met een laptop op mn schoot op bed. m’n bed is helemaal afgehaald, heb mijn afrikaanse doek ervoer gelegd en een aantal handdoeken erbij gedaan. waarschijnlijk slapen we hier twee nachten en zullen we daarna vertrekken naar Mulanje; misschien dat we de berg gaan beklimmen, maar dat moeten we nog even zien. Hopelijk kan ik goed slapen vannacht; ik ben namelijk helemaal kapot en het is amper 9 uur!

 

Aankomend weekend willen we graag de Muljanje voor een deel beklimmen, dus hopelijk hebben we daar nog energie voor. Het zou in ieder geval een super mooie ervaring worden! Volgende week gaan we naar Mzuzu university om bezig te gaan met ons onderzoek voor school. Gelukkig hebben we in het zuiden al enkele dingen    wat betreft onderwijs gezien en hebben we dus al een indruk hoe het er hier aan toe gaat.Bovendien hebben we al ontzettend veel mooie dingen mogen ervaren van de cultuur. De denkwijze bij de Malawianen is toch heel anders dan die van ons. In woorden kun je nauwelijks uitdrukken welke verschillen er waar te nemen zijn. Ik ben heel benieuwd wat wij zullen zien in Mzuzu en kijk er echt naar uit! Ondertussen zullen we moeten wachten op de container met schoolsspullen die we vanuit Nederland hebben 'meegenomen'. Met deze spullen willen we het schooltje in Mzuzu ondersteunen. Bovendien zullen we hier ons onderzoek aan gaan koppelen. Maar hoe we dat precies gaan doen, is nog even afwachten. Door deze reis de acfgelopen week weten we tenminste al heel goed wat ons te wachten staat. Het leek ons bovendien belangrijk om veel van de cultuur en denkwijze te weten voordat we daadwerklijk met het onderzoek kunnen beginnen.

 

Hopelijk hebben jullie genoten van al mijn belevenissen en kan ik jullie snel weer laten weten hoe het hier gaat. Tot snel!

Ik ben er! Momenteel zit ik op Mambuya camp, midden in de hoofdstad van Lilongwe. Dit is een terrein voor backpackers en dus ideaal voor een paar nachten om uit te rusten van de lange reis. Ik zal eerst maar eens over de heenreis vertellen. Om 12.30, een half uur later dan gepland, vertrok ik samen met paps en mams richting Brussel. Voor die tijd kwamen er nog een paar mensen langs om even afscheid te nemen; heel erg leuk.  De reis naar Brussel verliep voorspoedig. We zijn 1 keer uigestapt en kwamen rond 17.00 aan op het vliegveld. Eerst moesten we nog even samen eten. Heel toevallig kwam ik hier ook Petra en Tessa tegen (mijn medereizigers). Na nog even genoten te hebben van mijn heerlijke hamburger, patat en fristie, was het vervolgens tijd om onze backpack tassen af te geven. Gelukkig was geen enkele backpack te zwaar en konden we afscheid gaan nemen. Dit was toch nog wel even een moeilijk moment. 3 maanden is lang en daar was ik me zeer goed van bewust. Na heeeeel wat tranen, knuffels en kussen liep ik met een grote tas op mijn rug en paspoort in de hand naar de douane. Zonder problemen konden we allemaal doorlopen. Gelukkig had ik mijn buik vol, maar Petra en Tessa hebben nog even gegeten voordat we gingen boarden.

 

Om 19.20 konden we dan eindelijk het vliegtuig in. In Frankfurt zou onze eerste stop zijn. Gelukkig hoefden wij hier niet uitstappen. Na enkele tijd gewacht te hebben, vertrok ons vliegtuig rcihting Afrikaans grondgebied; Adis Ababa (Ethiopie) . Ik moet zeggen; ik heb nog nooit zo'n vreselijke vliegreis meegemaakt. Het eten smaakte me niet, de beenruimte was heel klein en bovendien kon ik niet in slaap komen. Vlak voor de landing voelde ik me vreselijk misselijk worden. Eenmaal buiten het vliegtuig was ik te misselijk om alles binnen te houden (ik zal jullie de details besparen). Het personeel van het vliegveld begon hard om de situatie te lachen. Gelukkig schoot een behulpzame Ethiopier me te hulp met een stuk papier. Echt ontzettend lief!

 

Na ongeveer 2 uur gewacht te hebben op het vliegveld in Ethiopie, vertrok ons vliegtuig naar Lumbumbashi (Congo). Deze reis verliep voor mij stukken beter. De misselijkheid was vrijwel geheel over en ik heb  bovendien heel goed kunnen slapen. In Congo konden we gelukkig blijven zitten. Nu nog maar 1,5 verwijderd van Lilongwe, de hoofdstad van Malawi en tevens onze eindbestemming. Deze laatste reis was eigenlijk zo voorbij. Voordat ik het wist waren we er. Voor 30 dagen kregen we een stempel in ons paspoort. Dit zal dus betekenen dat we over ongeveer een maand een nieuwe stempel moeten halen.

 

Gauw op zoek naar Marian. Voor degene die niet weten wij zij is; Marian is vorig jaar ook als pabostudente naar Malawi geweest om onderzoek te doen. Nu reist ze in Malawi en zal ze ons de komende tijd een beetje rondleiden. Halverwege april zullen we afscheid van haar moeten nemen.

En daar stond ze dan; fototoestel in de aanslag om onze aankomst vast te leggen. Wij werden namelijk welkom geheten door de chauffeur van het busje. Hij had een stuk karton in de hand met onze namen erop. Heel erg leuk en vreemd om dit te lezen.

 

Eenmaal in de bus konden we dan eindelijk genieten van het prachtige land. Je krijg al snel een  indruk hoe er hier geleefd wordt. Kippen aan het stuur, hard rijdende minibusjes en bovenal veel lopende mensen met spullen op hun hoofd. Na ongeveer een half uur gereden te hebben, kwamen we aan op Mambuya camp, waar ik tijdens het typen van dit bericht nog steeds verblijf. Samen met Tessa kwam ik terecht op een klein kamertje, met twee bedden, een tafel en een kastje om wat spullen op te leggen. Naast wat kamers, bestaat het terrein uit een 'restaurantje', wat douches, wc's en een zwembad!

 

's avonds zijn we even wat gaan eten bij een Indier in de buurt. Hier heb ik gewoon patat, een cheeseburger en wat salade kunnen eten.Heel bijzonder om zoeist De cheeseburger is niet zoals ik gewend ben, helaas....Het is een stukje vlees in een geroosterd broodje met wat gesmolten kaas eroverheen. Heel anders, maar o zo lekker:)

 

Rond 23.30 was het tijd om naar bed te gaan. En wat denk je; begint het hier vreselijk hard te regenen. 's Middags had het overigens ook al een beetje geregend, maar nu ging het echt heel hard. Gelukkig lekte ons dak niet en hebben we alles droog kunnen houden.

 

De volgende dag eerst maar eens uitslapen en vervolgens heel Nederlands ontbijten(boord met ch. vlokken)! Daarna bestond de dag vooral uit bijkomen en het bezoeken van de marktjes in Lilongwe. Net zoals de rest van de bevolking hier, liepen wij naar de marktjes. We lijken wel een bezienswaardigheid; iedereen kijkt je aan en vraagt hoe het met je gaat. In het begin heel leuk, maar na verloop van tijd ben je hier wel een keer klaar mee. De eerste markt bestond vooral uit souvernirs. Hier werden we steeds achterna gezeten; hello how are you? Do you like this? For you a got price my sister. Jaja, ze willen graag wat aan je verkopen. En het is heel verleidelijk om alles mee te nemen; er is namelijk zoveek mooi spul. Maar we hadden 1 voordeel; we hadden nog helemaal geen geld gepint en liepen dus nog alleen met euro's. Dus zoals enkele verkopers al zeiden; kijken, kijken en niet kopen. Helaas gold dit niet voor Rob (een Belgische student die we hier ontmoet hebben en ook met ons mee ging) Hij werd echt afgezet. Voor 10 euro heeft hij een lokaal spel gekocht. Dit is bijna een derde van een maandloon. Na nog wat bekeken te hebben, liepen we vervolgens met boodschappen weer terug naar het camp. Helaas moesten we nu de berg op en stond het huilen nader dan het lachen. Al viel dit achteraf allemaal erg mee!

 

Gelukkig konden we lekker bijkomen in het zwembad. 's avonds noodles gemaakt met tomaat, wortels en uien, die wij overigens vanmiddag hadden gekocht op de lokale groente/fuitmarkt. En nu zit ik dan na het eten dit bericht te typen in de stromende regen. Het wordt al wat minder, maar een uur geleden kwam het met bakken uit de hemel. Dus ik hoop, dat wanneer ik terug ben op mijn kamer een droog en schoon bed aan te treffen. 

 

Ik zal er nu maar eens mee stoppen. Hopelijk gaat het met iedereen goed in Nederland en missen jullie mij niet te veel..! haha.

 

Ik hoop snel weer een bericht te kunnen plaatsen, maar gezien het Internet hier is dat niet altijd gemakkelijk.

Groetjes van een Mzungu.

 

 

 

Jaja, het is bijna zo ver. Over 2 uur vertrek ik met de auto vanuit Hoogeveen naar het vliegveld in Brussel. Om 20.00 zal mijn vliegtuig opstijgen en dan begint ook daadwerkelijk mijn avontuur. Maar voordat dat zo ver is, zal ik eerst nog even langs de winkel moeten om boodschappen in te slaan. Mijn ervaring met het eten in het vliegtuig is namelijk niet echt prettig. En het is overigens ook wel fijn om in Malawi aan te komen met wat dingen. De backpacktas zit trouwens tot de nok toe vol. Ik heb gisteravond even geprobeerd om die tas op mijn rug te dragen. Ondanks het feit dat ie erg zwaar is, is het niet heel vervelend op de rug. Bovendien kan ik nog heel wat in mijn handbagaga kwijt, dus dat scheelt weer. Gisteravond ben ik nog gezellig uit eten geweest met mijn ouders en mijn twee broers. En dan komt het wel heel dichtbij hoor. Mensen die je nog even bellen, smsen en succes toewensen via een kaart of msn, allemaal heel erg leuk. Heel erg bedankt hiervoor. In mijn tas heb ik voor de zekerheid maar even foto's van enkele mensen en mijn twee honden gedaan. Het lijkt me namelijk wel leuk om op mijn kamer in Malawi wat herkenbaars aan de muur te hebben. Gister trouwens ook nog even skype uitgeprobeerd. Dit kostte eerlijk gezegd bloed, zweet en tranen:P  De computer thuis bleek niet snel genoeg te zijn. Dus de verbinding was droevig slecht. Nou ik ga nu maar eens gauw een douche pakken en op naar de winkel. Wat een luxe nog even voor die tijd. Ik zal volop genieten van de warme douche en de vele mogelijkheden in de winkel. Dit zal ik de aankomende drie maanden wel 'missen'. Maar ik zeg maar zo, elk nadeel heeft z'n voordeel. Ik zal ongetwijfeld drie mooie maanden tegemoet gaan! Malawi here I come...

hehe, ik heb de stress overleefd. Vandaag moest ik naar school om mijn meesterstuk af te leggen. Dit wilde ik graag nog afronden voordat ik naar Malawi zou vertrekken. En het is me gelukt; ik heb een voldoende gehaald. Deze opluchting was het stressen zeker waard!! Vanaf nu kan ik me helemaal richting op mijn reis. En dat is ook wel hard nodig hoor. Want wat moet je veel dingen voorbereiden. Natuurlijk had ik dit wel verwacht; maar geloof mij; het is echt veel werk. Laat ik eerst maar eens beginnen met mijn tas. Ik was van plan om met mijn super de luxe koffer die kant op te gaan. Maar dit idee werd me al snel afgeraden: een backpack tas is namelijk veel gemakkelijker. Dus tsja, er zat niks anders op om maar zo'n tas te kopen. Dus nu heb ik echt een vet grote tas thuis van 70 liter. Ze zeggen wel eens: 'he tas, waar ga je met die brugger naar toe?'  Nou dit dacht ik ook toen ik die grote tas op m'n rug had. 

ok, tas in de pocket en verder met de andere dingen; camera, telefoon sim-lock vrij, reisdocumenten, verzekering en niet te vergeten de wereld aan medicijnen. Je kunt er bijna een apotheek mee beginnen.

Morgen ga ik met mijn moeder maar weer eens de stad in om het een en ander te kopen. Wat ben ik blij met die vakantie in het vooruit zicht!

Zaterdag komen er al een aantal mensen om 'afscheid' te nemen. Nu komt het dus wel heel dichtbij hoor...

Nou ik ga even genieten van die voldoende van vandaag.

Tot snel maar weer! 

Hallo allemaal,

leuk dat jullie even een kijkje komen nemen op mijn weblog. Over ongeveer een maand vertrek ik voor 3 maanden naar Malawi. Voor de mensen die nu denken; waar is dat?!  Malawi ligt in het Zuid-oosten van Afrika. Het is een arm land dat ongeveer 3 x zo groot is als Nederland. Mijn reden van deze reis: ik ga hier mijn afstudeeronderzoek doen. En daarnaast zie ik deze reis bovenal als een groot avontuur!

Over een tijdje zal ik deze weblog uitbreiden met meer verhalen, foto's etc.

 

tot snel!!